Constraint
Finder
Eén stap in een keten bepaalt wat er aan het eind uit komt. Vul per stap de capaciteit, wachttijd en herbewerking in, en zie welke stap de doorvoer begrenst — en hoeveel van de doorlooptijd puur wachten is.
Wie een keten sneller
moet krijgen die over
meer dan één stap loopt
Waarvoor
Er wordt overal harder
gewerkt en er komt niet
meer uit
Tijd
20 minuten, met de
cijfers per stap erbij
Wat je overhoudt
De stap die je doorvoer
begrenst, en hoeveel van
de doorlooptijd wachten is
Rekenregel
Doorvoer = de laagste
effectieve capaciteit
in de keten
Waarom
Capaciteit toevoegen
vóór of ná het knelpunt
verandert niets
Processtappen
Deze keten is ook de eerste kolom van het RACI-raster: dezelfde stappen, maar dan met de vraag wie er per stap doorhakt. Een stap die hier lang wacht, blijkt daar vaak geen accountable te hebben.
Uitkomst
Effectieve capaciteit per stap
Wat er daarna komt
Deze tool wijst de stap aan die je doorvoer begrenst. Waaróm die stap traag is, staat er niet in — en in de praktijk is het antwoord vaak dat er niemand is die hem mag afsluiten. Zet die stap in het RACI-raster: een rij met twee accountables of met geen enkele verklaart wachttijd die je hier alleen kunt méten.
En andersom: deze tool vraagt om stappen, wachttijden en herbewerking, en die getallen moeten ergens vandaan komen. De waardestroomsessie is de sessie van drie uur waarin een groep ze op tafel legt — ingevuld met geschatte cijfers wijst deze tool een constraint aan die niet bestaat.
Van die drie getallen is herbewerking het getal dat het vaakst te laag staat: het werk dat iemand stilletjes rechtzet, telt niemand mee. Het faalmodus-logboek haalt dat boven water door per fout te vragen wie ervoor opdraait. De rijen die je eigen team opvangt zijn precies de uren die hier in de wachttijd van één stap verdwijnen, en staat dezelfde stap er twee of drie keer in, dan heb je de constraint al gevonden voordat je hem hebt uitgerekend.
Dat de knelplek hier als eerste wordt gezocht en niet als laatste, is een keuze en geen toeval: Kloppen is niet genoeg legt uit waarom een veranderprogramma of een nieuw systeem vóór deze stap meestal geld is dat je twee keer uitgeeft.
Heb je de constraint gevonden en verbeterd en zakt het na twee maanden terug, dan zat het niet in het proces. Waarom een verbetering die klopt alsnog sneuvelt loopt de andere twee dimensies langs en zegt in welke volgorde je ze aanpakt.